Dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, bleek al gauw want er gingen toch weer “plannen” gemaakt worden. Echter nu werd besloten de M-rails om te ruilen voor Marklin K-rails (kunststof rails). Ook werd niet gelijk een heel plan bedacht, maar werd het meer van stap tot stap bekeken. Er was besloten dat er in de baan in ieder geval een “schaduwstation” moest komen. Dit om het alleen maar rondjes rijden tegen te gaan. Zo kon er een grotere verscheidenheid aan treinen ingezet worden. Alleen moest nu nog wel een plan bedacht worden om het schaduwstation ook daadwerkelijk optimaal te kunnen laten werken. Gedacht werd aan een ruimte onder de baan, groot genoeg om een aantal sporen naast elkaar te kunnen neerleggen. Uiteindelijk werd het een soort railovaal met aan beide zijden 6 sporen die naast elkaar kwamen te liggen. Inmiddels was ook de overstap gemaakt naar Marklin digitaal. Er was een Control Unit (6021) aangeschaft om als rijregelaar te kunnen dienen. Het plan was om het schaduwstation dmv digitale componenten geheel automatisch te maken, zodat daar tijdens het rijden niet naar omgekeken hoefde te worden. Er werd een plan gemaakt om met decoders, keyboards, een memory en reedcontacten met magneten dit werkend te maken. Een binnenkomende trein maakt dmv zijn magneet (onder bv een wagon) over een reedcontact een schakeling. Deze schakeling werd gebruikt om “een wisselstraat” uit te zetten waarna de daarnaast staande trein wegreed. Als deze trein het halve ovaal was doorgereden kwam hij in het volgende gedeelte van het schaduwstation en daar werd de gehele procedure weer herhaald. De trein die daar dan wegreed begon aan de uiteindelijke klim naar de treinbaan. Om bij eventuele storingen toch nog aan het schaduwstation te kunnen werken, werd het station ongeveer 35 cm lager aangelegd dan de bovenbouw. Hierbij kwam gelijk het volgende probleem. Hoe laat je treinen een niveauverschil van 35 cm overbruggen. Alle mogelijkheden werden bekeken en uiteindelijk werd besloten om onder de baan een oprit te maken. Deze oprit moest echter wel lang genoeg zijn om het stijgingspercentage niet te hoog te maken. Uiteindelijk lukte het om dmv een ongeveer 10 meter lange oprit dit probleem te overbruggen. Hierbij werd wel duidelijk dat het gebruik van treinen met een “hoogvermogen aandrijving” aan te bevelen waren. Delta treinen en treinen met een gewone digitale decoder bleken bij de beklimming moeite te hebben om boven te komen, terwijl de afdaling in een soort “vrije val” uitmondde waarbij zeer hoge snelheden gehaald werden. De hoog vermogens treinen hebben deze problemen niet en stijgen en dalen met een zelfde snelheid. Nu was het dus mogelijk om met 11 treinen ( 10 treinen die wachten in het station en 1 rijdende trein) een soort van een rijregeling te onderhouden. Hierbij kwam dus iedere keer weer een andere trein boven op de baan en hield het rijden dus erg spannend. |