| Een aantal jaren geleden heb ik voor mijn verjaardag een elektrische trein gekregen. Een vriendje van mij had er een en ik vond dat heel leuk. Ik kreeg toen van mijn ouders een startset van Marklin bestaande uit een stoomlok met getrokken tender (voorzien van een Delta decoder), een aantal goederenwagonnen, een trafo en natuurlijk rails (M-rails). Het railovaaltje was al gauw op tafel uitgelegd en spoedig reed de trein zijn bekende rondjes. Marklin had in de startset ook nog een catalogus verpakt en deze liet een groot aantal mogelijkheden en uitbreidingen op mijn baantje zien. Samen met mijn vader, die inmiddels ook door het treinenvirus was aangestoken, werden in sneltempo extra rails, wissels en dergelijke gekocht zodat het mogelijk was een grotere baan uit te leggen. Ook werd er een Delta controler en nog een paar treintjes gekocht zodat met meer treinen gereden kon worden. Deze baan moest na het spelen iedere keer weer opgebroken worden, wat al snel begon te vervelen. Er moest dus naar een andere oplossing gezocht worden. Deze werd gevonden op zolder. Hier werd een kamer ingericht als treinenkamer, waar de baan uit kon blijven liggen. Met een aantal palen en platen hout werd een treinentafel in elkaar getimmerd. Hierop werden de M-rails uitgelegd en zo kon de vaste treinenbaan beginnen. Al snel werd duidelijk dat ons begin te overhaast was geweest. Het bleek dat de tafel die we gemaakt hadden ging werken als een klankkast en dat in samenwerking met de gebruikte metalen rails van Marklin qua geluidsniveau het “echte” geluid van voorbij rijdende treinen werd bereikt. Dit samen met het feit dat wij de M-rails van Marklin toch niet echt mooi vonden, deed ons besluiten de hele boel weer op te ruimen en in dozen weg te zetten. De tafels werden weer afgebroken en er werd een aantal maanden niet meer naar de “hobby” omgekeken. |